چکیده: ارتباط دوسویه، میان«قرآن و اهلبیت علیهم السلام» نشان میدهد آگاهترین انسانها به حقایق وحی، اهلبیت(علیهم السلام) میباشند. در این میان، با توجه به اینکه از یک سو، حجم فراوانی از روایات تفسیری به صادق آل محمد(صلی الله علیه وآله) منسوب میباشد و از سوی دیگر، برخی از این روایات، به شیوهی قرآن به قرآن اختصاص یافته، لذا شناخت روشها و شیوههای تفسیری گوناگون ایشان و نیز مطالعهی ژرف و تحلیلگونهی روایات تفسیرى وی، گامی اساسی برای فهم مراد الاهی است.
از گونههای تفسیر قرآن به قرآن در کلام امام صادق(علیه السلام) مواردی مانند: تخصیص عام، تقیید مطلق، ارجاع محکم به متشابه و تبیین مجملات قرآن با استفاده از قرآن قابل بررسی است. یافتههای حاصل از این پژوهش نشان میدهد روش تفسیری قرآن به قرآن، تنها در موارد صادره از معصوم قابل اعتناست و میتواند متقنترین راه در جهت فهم و تفسیر آیات الاهی به شمار آید؛ در این صورت شاهد پیوند میان قرآن و عترت به عنوان دو میراث گرانسنگ مورد اشارهی پیامبراکرم(صلی الله علیه وآله) در حدیث ثقلین هستیم.
کلید واژه ها: امام صادق(علیه السلام)، روایات تفسیری، روش تفسیر، علوم قرآنی، قرآن به قرآن.