چکیده:
وجاهت شرعی نبرد تأویلی امیر مؤمنان (علیه السلام) در شرایط خاص بعد از حیات نبی مکرم (علیه السلام) در منابع فریقین با روایات مختلف در حد تواتر اجمالی اثبات میشود؛ در یکی از روایات، پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) خطاب به جناب عمار که نقش تعیین کنندهای در جریان کارزار تأویلی دارد، شاهد پیوند پیکار تأویلی امیرمؤمنان (علیه السلام) با مسألهی مهدویت در آخرالزمان هستیم.
جنگهای امیرالمؤمنین نه تنها کانون ارزیابی مسائل و احکام حرب بوده است بلکه در روزگار ظهور سرلوحهی رهبری امام عصر (علیه السلام) قرار خواهد گرفت؛ این که نبردهای امام زمان (عجل الله فرجه) هم در مقابل جریانهای فکری کژ اندیش در تأویل قرآن است ما را به این سمت متمایل میسازد که چالشهای نبرد تأویلی در هر دو زمان مشترک است؛ به طوری که تشخیص حقیقت برای افراد دشوار است چرا که طرفین نزاع اقدام خود را به آیات قرآن مستند میکنند؛ بنابراین راه برون رفت از این شرابط «معرفت الامام» است که در پی آن نبرد تأویلی به ثمر برسد و شاهد احیای سنت پیامبر (صلیاللهعلیهوآله) و اسلام اصیل باشیم.
کلیدواژهها:
حرب، نبرد تأویلی، امام علی (علیه السلام)، مهدویت، جمل، صفین، نهروان.